Zon, oostenwind en gemiste aanbeten

Vol goede moed gingen Rick, zijn vriendin Lisa en ik het water op zonder een echt plan of doel. Gewoon lekker vissen. Ik was net terug van een pauze van drie weken en had nog niet echt de kans gehad om zelf te vissen. Gelukkig ken ik de rivier goed, dus dat mocht geen probleem zijn. Het was fris in de ochtend en de wind maakte het er niet beter op. We begonnen met shadjes om de stek rustig te benaderen, om vervolgens naar steeds luider kunstaas te wisselen. Het bleef lang stil, te lang eigenlijk, en de eerste stek leverde niet eens een aanbeet op. Ik was juist zo hoopvol om vroeg in de ochtend goede zaken te doen, want mijn ervaringen met warm en zonnig weer midden op de dag zijn niet bepaald goed.

Het bleek een stroeve start, en pas na twee uur vissen kwam de eerste vis in de boot. Een leuke snoekbaars vergreep zich aan een toch wel forse spinnerbait van Rick.

We voeren een stuk verder stroomafwaarts naar een typische snoekbaarsstek. Die lag redelijk beschut en hier valt altijd wel een visje te vangen. De eerste worp kreeg Rick al een harde tik, maar helaas vergat hij de haak te zetten. Na nog twee gemiste aanbeten besloot ik ook even een worp te wagen. Ik vis niet vaak mee, omdat ik het belangrijk vind goed op te letten en te zorgen dat mijn gasten aanbeten krijgen, maar nu begon het toch te jeuken. Direct kreeg ik beet en hing er een snoekbaarsje aan de andere kant van de lijn. Helaas bleek dit de laatste beet en was het tijd te verkassen.

Zo hadden we toch wel wat beten verzameld, maar overtuigend waren ze niet. Het was hard werken in de zon en in de wind. De wind stond precies verkeerd om goed te driften, dus ik had mijn handen vol aan het sturen. We gingen even in de luwte vissen op een stekje waar ik zelden tot nooit vis, maar het zag er veelbelovend uit. Al snel volgde de eerste beet, maar die werd gemist. Na nog drie of vier missers ving Lisa eindelijk haar vis. Een leuke snoek klapte er voor de boot mooi op.

We kregen genoeg actie bij elkaar opgeteld, maar de beten waren laf en bleven niet hangen. Vlak voor het einde wist Rick nog een snoekje te vangen, maar verder leverde hun fanatisme niets meer op. Rick en Lisa, het was me een genoegen om jullie mee te hebben, en jullie hebben keihard jullie best gedaan om die vissen toch over de streep te trekken.