Een dag om nooit te vergeten

De ondieptes had ik al een tijdje afgeschreven, dus het plan was om diepere randen te bestoken met groot kunstaas. De mannen kwamen immers voor een grote snoek. Ik vind het prachtig om te zien hoe ver mensen bereid zijn te rijden om een dag aan boord te komen. Dat geeft me alleen maar meer motivatie om het maximale uit een visdag te halen. Eenmaal op de stek begonnen we met wat instructies en leerde ik Willem hoe hij het beste kon vissen met een baitcaster, een molen die je met je duim afremt. Simon had meer ervaring en kreeg al heel snel de eerste aanbeet. Mis. Dat gaf juist vertrouwen, maar na een paar missers en een gebroken lijn zaten we met de handen in het haar. Hoe kon het zo tegenzitten?

We besloten de stek even met rust te laten om later op de middag terug te komen. Eerder die week had ik een grote snoek gevangen op een ondiep stuk waar de allerlaatste plantenresten stonden. Dus ondanks de kou besloten we een poging te wagen op deze ondiepe stek. De grote stukken kunstaas vlogen weer door de lucht, maar verder dan een aanbeet kwamen de mannen niet. Ik vroeg Willem of hij het wilde proberen met een klein stuk kunstaas van 14 cm, gewoon om even te proberen. De eerste worp was het direct raak en een kleine snoek kwam in de boot. Eindelijk van die hatelijke nul af, maar hiervoor kwamen we niet. Nog even visten we door, maar de eerste stek bleef in ons hoofd. Wat zou daar nog meer rondzwemmen?

Het werd all-in op die eerste stek. Hier kregen we actie in de ochtend en het zou dom zijn deze stek te laten voor wat hij is. Tanden op elkaar en smijten. Het bleef weer even stil en het einde van de dag naderde. Opeens schoot een enorme snoek vol over Simons kunstaas heen vlak voor de boot. Weer mis. Hoe kon dat toch? De volgende worp miste de snoek het aas wederom. We voeren snel terug naar het begin van de drift om de snoek heel even met rust te laten.

De laatste drift, all or nothing. Ik vis normaal niet mee, maar Simon en Willem drongen toch aan om deze drift mee te vissen. Hoe meer hengels in het water, hoe beter. Die grote vis moest eruit komen. Na wat tegenstribbelen pakte ik dan toch mijn vertrouwde Roach en deed een worp. Hangen. De grote snoek van een paar momenten eerder had mijn Roach compleet weggewerkt. De mannen waren door het dolle heen, maar ik baalde toch stiekem dat zij hem niet gevangen hadden. Op de meetplank stopte de staart bij 117 cm, wat een bak. Uiteindelijk was dit een dikke beloning voor ons harde werken en de pech eerder die dag.